... و من قتل مظلوما فقد جعلنا لوليه سلطانا فلا يسرف في القتل انه کان منصورا (سوره اسراء آيه 33)

سلام بر تو اي اباعبدالله، و سلام بر جانهاي پاکي که در طواف  شمع وجود تو فاني شدند. از من بر تو سلام و درود تا آنگاه که مرا نفسي مي رسد و از آن پس تا آن زمان  که اين روز و شب از پي هم روان هستند. و خداوند نخواهد که  اين سلام، آخرين وعده گاه ديدار ما باشد.... سلام بر حسين، و سلام بر فرزندان حسين،‌ و سلام بر اصحاب حسين و سلام بر خاندان حسين....

 با توام ...............بهترين باش

بهترين دوست اگه نيستي، لااقل بهترين دشمن باش، غمخوارم اگه نيستي، لااقل بزرگترين غمم باش،

هرچه هستي بهترين باش، چون بهترين ها هميشه در خاطر مي مانند، پس در خاطرات بدم بهترين باش.

 روزي که تو رفتي انگار که رسوا شدم از يار بريدم

  آن روز دگر دلشده زاري شدم و خواب نديدم

 روزي که تو رفتي انگار که بلبل شدم از باغ پريدم

 آن روز دگر صيحه مستانه شدم عرش بديدم

  روزي که تو رفتي انگار که نوري شدم از خانه رميدم

 آن روز دگر شعله خاموش شدم، رفت پديدم

 روزي که تو رفتي انگار که نعشي شدم از جان برهيدم

 آن روز دگر ياد فراموش شدم خاک خريدم

 چه گريز يست ز من؟

              چه شتابيست به راه؟      

 به چه خواهي بردن در شبي اين همه تاريک پناه ؟                                     

مرمرين پله آن غرفه عاج                                            

                                                           لحظه ها رو درياب

چشم فردا کور است .  

در اين روزهاي مرگبار ، در اين شب ، آري چه بگويم ؟ چگونه بگويم ؟ و از چه بگويم ؟ از اينکه در اين برزخ ، در اين بيچارگي محض ، در اين سرگرداني بي پايان ، در اين آوارگي هاي حسرت بار ، من تنهاي تنها هستم و خسته تر از هميشه . نه راه پيشي در مقابل دارم  و نه راه پسي پشت سر . نه پاي ايستادن دارم و نه قادر به رفتن هستم . مانده ام در کوره راه زندگي ، مانده ام در سختيهاي روزگار . مانده ام بي کس تر از هميشه ..... مانده ام بي پناه تر از هر وقت . امشب فريادهاي دلم شکسته و نمي توانم در گوش کسي بخوانم .

وقتي نداي آرامبخش تو سکوت کلبه حزين قلبم را مي شکست ، وقتي که نگاه هاي گرم تو به روح خسته من احساساتم را نوازش مي داد ، وقتي که با صداقت و پاکي جزء جزء وجودم ، تو را مي پرستيدم ، هيچ وقت نمي دانستم که اينگونه دلم را زير پاهايت خواهي شکست . دلي که در تمام اين مدت بازيچه دستانت بود .....

دلم آنقدر گرفته است که مي خواهم به اندازه هزار قرن گريه کنم . مي خواهم حرف بزنم . حس مي کنم جايي از قلبم سوراخ شده است . خسته از تو نيستم . مي خواهم نباشم . مي خواهم هيچ وقت نباشم . اين دلم آنقدر درد در خودش دارد که نمي دانم از کدام يک بنويسم .

من مديون همه قطرات اشکم هستم که بيهوده و به پاس بي اعتمادي به ناکسان بر زمين ريخته شد . من مديون قلبم هستم که به ناروا تپيد . من مديون همه اعضاي بدنم هستم که به لرزش و دلواپسي انداختمشان . دلم پر از غصه است و تاري ديدگان مجال اشک را گرفته ، نوبت به نوشتن نمي دهد . بياييد و مرگ دلم را تماشا کنيد . بياييد و گريه ي مرا جشن بگيريد .

آخر اي دنيا من چه کاري کردم که اينقدر روحم را عذاب مي دهي ؟ چه قانوني از طبيعت را زير پاي نهادم که مرا اينگونه به باد ملامت مي نهي ؟ مرگ بر تو . مرگ . آري گناه من از بي گناهي ست . آري گناه من اين است که دروغ به بنده خدا نمي گويم و صداقتم را به تاراج نمي گذارم .

من خسته از همه چيز و همه کس به غرور ديگران مي خندم که چه به ناروا دلم را به بازي مي گيرند . عشق در ميان ما مرده است ، و چيزي که مرده باشد ، ديگر به درد هيچ کس نمي خورد . تو هم بيا مرگ لحظه هاي مرا جشن بگيرد ، که روز به روز با قلبي ناآرام در وراي سکوت مي شکنم .

آنچنان دلتنگم که مي خواهم فقط سکوت کنم . سکوت . سکوت . سکوت . و مي خواهم از اين سکوت در تنهايي غم خويش بميرم ... آري اينگونه بميرم .......

سلامي چو بوي خوش آشنايي

مدتي بود دلم مي خواست يه کتاب بنويسم که هر چي تا حالا روزگار يادم داده توش باشه....ديدم تا مطالب را جمع کنم پير شدم......

تصميم گرفتم حرفام و بزنم....اينجوري اگه يه جاش اشتباه باشه دوستاي خوبم راهنماييم مي کنند.

مهرباني کمکم کرد...تفال زدم به حافظ اين شعرآمد....

چو گل هر دم به بويت جامه در تن                کنم چاک از گريبان تا به دامن

تنت را ديد گل گويي که در باغ                      چو مستان جامه را بدريد بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان                ولي دل را تو آسان بردي از من

به قول دشمنان برگشتي از دوست              نگردد هيچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده                       دلت در سينه چون در سيم آهن

ببار اي شمع اشک از چشم خونين               که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سينه ام آه جگرسوز                        برآيد همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مينداز                           که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته ست حافظ               بدين سان کار او در پا ميفکن

اين شد که الان باسوز دل در خدمتتان هستم. آرزومند آرزوهايتان...

عسل